Op twaalfjarige leeftijd werd ik als ballettalent ontdekt door Sonja Gaskell, die mij liet trainen bij  het Haags Conservatorium en haar Nederlands Ballet. Mijn leven in de kunst was begonnen. Daarmee ook de zoektocht naar mijn rol, mijn vorm in het kunstlandschap. Na negen jaar wist ik dat ik geen danseres zou worden. Maar wat dan wel? Enkele jaren later maakte ik schuchter mijn entree als schilder.

In de jaren tachtig studeerde ik psychologie in Tilburg (KUB) waarbij ik mij verdiepte in de maatschappelijke betekenis van kunst, mode, design, dans. ( Master behaald in 1985). Als journalist schreef ik in tal van media over de ontwikkelingen binnen deze disciplines tegen de achtergrond van een snel veranderende samenleving. Ik heb ook enige artistieke opleidingen op masterniveau mogen (mede)ontwerpen en leiden in binnen- en buitenland. En heb veel, veel lesgegeven op kunsthogescholen en -universiteiten.

Pas in 2001 was de tijd rijp en mijn mentaliteit klaar voor een productief kunstenaarschap in een discipline. En hield het zwerven op. Ik had ondervonden, dat ik niet hoefde te kiezen. Niets hoefde uit te sluiten. Dat schilders dansers kunnen zijn en dansers schilders. Net als dichters niet slechts met woorden hoeven te werken. En docenten woorden gebruiken, soms, om te dichten en te schilderen.

Als beeldend kunstenaar beschouw ik mijzelf niet als een autodidact. Maar het blijft een feit dat ik nooit schilderles kreeg.

 

Ik woon- en werk in de regio Zeeland. Ben lid van het CBK-Zeeland.

In 2017 besteedde kunstkriticus Nico Out tweemaal aandacht aan mijn werk in het dagblad PCZ naar aanleiding van een groepsexpositie in galerie Lokaal 54 in Terneuzen en een (solo) expositie in Museum Belfort in Sluis.