"Verwondering als weg naar begrijpen, daar gaat mijn werk over. Jarenlang dacht ik het merkwaardige verschijnsel van inzicht de baas te worden via theorien geladen met woorden. Praten en schrijven zijn zo bij de hand, voegen zich zo soepel naar de mond. Je hoeft je penseel niet om een gunst te vragen. Of je spieren geweld aan te doen. "Maar is al dat gewoord niet slechts een slimme vertaling van de vraag", vroeg een meisje, weggelopen uit het Andersensprookje De Nieuwe Kleren van de Keizer op een dag brutaal...........Opeens werd het onvermijdelijk het woordenboek te sluiten en weer voor een leeg doek plaats te nemen. Op een leeg toneel te gaan staan om mee te bewegen met onwetendheid en verwondering. Bang voor alles en niets. Zonder dwang, zonder eis, zonder vraag, de breekbaarheid en het onvermogen een platform gevend op hoofdlijnen."

 

 

 

 

 

                                                                                                                                 ...